Kara İye: Türk ve Moğol Mitolojisinin En Karanlık Varlıkları

Hepimiz çocukluğumuzda ninelerimizden, dedelerimizden korku dolu hikayeler dinlemişizdir. Belki bir kurt adam masalı, belki de evin içindeki görünmez varlıkların fısıltıları… Bu tüyler ürpertici anlatılar, insanlığın bilinmeyene duyduğu kadim korkunun birer yansımasıdır. Ben de her zaman mitolojinin derin sularında kaybolmayı seven biriyim.

Özellikle kendi kültürümüzün, Türk ve Moğol mitolojisinin engin ve gizemli dünyası beni her zaman büyülemiştir. Bu dünyanın hem aydınlık hem de çok karanlık yüzleri var. Bugün size bu karanlık yüzlerden biri olan ve adını duyduğunuzda bile içinizi ürpertebilecek bir konudan bahsetmek istiyorum: Kara İye.

Hazırlanın, çünkü şimdi Türk ve Moğol mitolojisinin en derin, en gölgeli köşelerine bir yolculuğa çıkacağız.

Kara İye Nedir?

Öncelikle “İye” kavramına bir açıklık getirelim. Türk ve Moğol mitolojisinde “İye”, kelime anlamıyla “sahip”, “efendi” veya “koruyucu ruh” demektir. Bu ruhlar, belirli bir mekanın, doğa parçasının ya da varlığın koruyucusu, sorumlusu ve hatta canıdır. Örneğin, “Ev İyesi” evin ruhu, “Su İyesi” su kaynaklarının ruhu, “Ağaç İyesi” bir ağacın ruhudur. Bu iyeler genellikle hem iyi hem de kötü olabilen, dualistik bir yapıya sahiptirler. Eğer onlara saygı gösterilirse, iyi niyetle yaklaşılırsa koruyucu ve yardımsever olabilirler. Ancak eğer ihmal edilir, kızdırılır veya bulundukları yere saygısızlık edilirse, o zaman işler değişir…

İşte tam da bu noktada Kara İye kavramı devreye giriyor. “Kara” kelimesi kültürümüzde sadece rengi değil, aynı zamanda kötülüğü, uğursuzluğu, karanlığı ve olumsuzluğu ifade eder. Dolayısıyla Kara İye, bir mekanın veya doğa parçasının kötücül, zararlı ve uğursuz ruh halini temsil eder. Bunlar, insanlara zarar verme, musallat olma, talihsizlik getirme ve korku salma eğiliminde olan varlıklardır.

Benim için Kara İyeler, aslında doğanın ve çevremizin bize yansıttığı olumsuz enerjilerin, tehlikelerin ve bilincimizdeki korkuların birer kişileşmesidir. Bir nehrin azgın sularının boğucu gücü, ormanın derinliklerindeki kaybolma korkusu, terk edilmiş bir evin ürkütücü sessizliği; tüm bunlar, “Kara Su İyesi”, “Kara Orman İyesi” veya “Kara Ev İyesi” gibi kavramlarla somutlaşmıştır. Onlar, insanlara ders veren, onları uyaran veya sadece varlıklarıyla rahatsız eden karanlık bekçiler gibidirler.

Erlik Han ve Albastı İlişkisi

Türk ve Moğol mitolojisinin karanlıklar tanrısı, yeraltı dünyasının mutlak hakimi olan Erlik Han, Kara İyelerin de en büyüğü ve lideri olarak düşünülebilir. Erlik Han, kaosu, ölümü ve kötülüğü temsil eder. O, sadece yeraltının yöneticisi değil, aynı zamanda birçok kötü ruhun ve varlığın da yaratıcısı ya da efendisidir. Onun emrindeki ordular, çeşitli hastalıkları, felaketleri ve kötü ruhları içerir. Dolayısıyla, bir anlamda tüm Kara İyeler, Erlik Han’ın genel şemsiyesi altında yer alan, onun karanlık gücünden beslenen veya ona hizmet eden varlıklar olarak görülebilir.

Bu kötü ruh ordusunun en bilinen ve en korkulan üyelerinden biri ise Albastı‘dır. Albastı, çeşitli Türk halklarında “Al Karısı”, “Albas”, “Albıs” gibi farklı isimlerle anılan ve genellikle lohusa kadınlara, yeni doğan bebeklere musallat olan kötü bir ruhtur. Albastı’nın özellikleri şunlardır:

• Görünüş: Genellikle uzun boylu, uzun saçlı, bazen tek gözlü, korkunç bir kadın figürü olarak betimlenir. Kıyafetleri genellikle kırmızı veya siyah renktedir.
• Musallat Alanı: En çok lohusa kadınları ve yeni doğan bebekleri hedef alır. Onların canlarını almak, hastalık vermek veya bebeklerini çalmak ister.
• İlişkili Olduğu Yerler: Su kenarları, terk edilmiş evler, bataklıklar ve karanlık yerlerle ilişkilendirilir.
• Zararları: Lohusa humması, felç, karabasan, uykusuzluk gibi rahatsızlıklara neden olduğuna inanılır. Hayvanlara, özellikle atlara da musallat olabilir.

Peki, Erlik Han ve Albastı arasındaki ilişki nedir? Albastı, Erlik Han’ın ordusunda yer alan, insanlara fiziksel ve ruhsal zarar veren güçlü bir Kara İye’nin somutlaşmış halidir. Erlik Han’ın genel kötülük ve ölüm krallığının bir parçası olarak, Albastı özelde doğum ve yaşamın en hassas anlarına odaklanarak bu karanlık misyonu yerine getirir. Erlik Han, evrensel kötülüğün kendisiyken, Albastı bu kötülüğün belirli bir alanda, en savunmasız anlarımızda bizlere nasıl musallat olduğunu gösteren güçlü bir simgedir.

Bu ikilinin varlığı, kadim atalarımızın ölüm, hastalık ve doğum gibi hayatın en kritik ve korkutucu anlarına yüklediği anlamları çok açık bir şekilde ortaya koyar. Onlar, bilgi ve tıbbın sınırlı olduğu zamanlarda, açıklanamayan felaketlere ruhani birer açıklama getiren varlıklardır.

Kara İyeler Ne Zaman Ortaya Çıkar?

Kara İyelerin ortaya çıkışı, sadece belirli zamanlarla değil, aynı zamanda belirli durumlar ve yerlerle de yakından ilişkilidir. Onların varlığı genellikle insanların en savunmasız olduğu, doğanın gücünün en yoğun hissedildiği veya kutsal sayılan kuralların çiğnendiği anlarda kendini gösterir.

Benim inancıma göre, bu varlıkların ortaya çıkış zamanları ve koşulları, aslında atalarımızın hayatı ve doğayı nasıl algıladıklarının birer göstergesidir.

1. Güneş Battığında ve Gece Çöktüğünde:

• Alacakaranlık ve Gece Yarısı: Güneş’in batmasıyla birlikte dünya, gölgelerin ve bilinmeyenin hakimiyetine girer. Alacakaranlık, yani “iki dünya arasındaki” geçiş anı, Kara İyelerin en aktif olduğu zamanlardan biridir. Gece yarısı ise zirve noktasıdır; bu saatlerde kötü ruhların en güçlü haliyle dolaştığına inanılır. Issız yollarda yürümek, karanlıkta yalnız kalmak, kötü ruhlarla karşılaşma riskini artırır.
• Neden Gece? Gece, insan gözünün zayıfladığı, seslerin farklılaştığı, her şeyin daha belirsiz ve korkutucu hale geldiği bir zamandır. Bu belirsizlik, hayal gücümüzün devreye girmesi ve zihnin en derin korkularını dışa vurması için mükemmel bir zemin hazırlar.

2. İnsanların Savunmasız Olduğu Anlarda:

• Uyku ve Rüyalar: Uyurken, bilincimiz zayıflar ve ruhumuzun bedenden ayrıldığına inanılır. Bu durum, karabasan gibi kötü ruhların (özellikle Albastı’nın) insanlara kolayca musallat olmasına zemin hazırlar. Rüyalar aleminde, sınırların muğlaklaştığı o yerde, kötü iyeler zihne sızabilir.
• Hastalık ve Zayıflık: Fiziksel veya ruhsal olarak zayıf düşen insanlar, kötü enerjilere daha açık hale gelir. Özellikle ateşli hastalıklar, doğum sonrası zayıflık (lohusalık) ve depresyon gibi durumlar, Kara İyelerin hedefi haline gelmek için uygun zeminler yaratır.
• Matem ve Yas: Ölüm ve yas dönemleri de kötü ruhların çekim alanına girebilir. Kederli ve yaslı ruh halleri, insanları negatif enerjilere daha duyarlı hale getirebilir.

3. Doğal Ortamların Belirli Koşullarında:

• Fırtınalı Havalar: Şiddetli rüzgarlar, sağanak yağmurlar, fırtınalar gibi doğa olayları, doğanın öfkesini ve gücünü yansıtır. Bu zamanlarda Kara İyelerin de azgınlaştığına, fırtınalarla birlikte yayıldığına inanılır.
• Sessiz ve Issız Yerler: Terk edilmiş evler, yıkık yapılar, derin ormanlar, bataklıklar, kuytuda kalmış su kaynakları gibi yerler, genellikle insan enerjisinden yoksun oldukları ve doğanın kendi vahşi düzeninin hüküm sürdüğü yerler oldukları için Kara İyelerin meskeni olarak kabul edilir.
• Kavşaklar ve Sınırlar: Yolların kesiştiği yerler, bir bölgeden diğerine geçiş noktaları mitolojilerde her zaman özel bir yere sahip olmuştur. Bu sınır bölgeleri, boyutlar arası geçişlerin mümkün olduğuna inanılan yerler olarak da kötü ruhların sıklıkla görüldüğü mekanlardır.

4. Kutsal Kuralların Çiğnenmesi Durumunda:

• Saygısızlık ve İhlal: Bir Su İyesi’ne ait göle kirli atık dökmek, bir Ağaç İyesi’ne ait kutsal ağacı kesmek, bir Ev İyesi’ni yok saymak gibi eylemler, o iyeyi “Kara İye”ye dönüştürebilir ve gazabına neden olabilir.
• Yemin Bozma ve Kötü Davranışlar: Bazen insan ilişkilerindeki kötücül enerji de Kara İyeleri tetikleyebilir. Büyük yeminlerin bozulması, toplumsal kurallara aykırı davranışlar, kötü niyetli eylemler, kişinin kendi üzerine kötü enerjileri çekmesine yol açabilir.

Özetle, Kara İyeler sadece bir takvim veya saate bağlı olarak değil; doğanın ve insan ruhunun en karanlık, en hassas ve en kural tanımaz anlarında ortaya çıkma eğilimindedirler. Bu, bize doğaya saygı duymamız, kendimizi korumamız ve toplumsal kurallara uymamız gerektiği konusunda atalarımızdan kalan kadim bir uyarı niteliğindedir.

Türk ve Moğol Mitolojisindeki İyeler

Türk ve Moğol mitolojisi, “İye” kavramı etrafında şekillenmiş, oldukça zengin ve katmanlı bir inanç sistemine sahiptir. Benim bu mitolojiye olan hayranlığım da biraz buradan geliyor; her yerin, her şeyin bir ruhu, bir koruyucusu veya bir sahibinin olması fikri, evrene karşı duyulan derin saygıyı ve sorumluluğu gösteriyor. Bu inanç sisteminde, iyeler doğanın ve yaşamın kendisiyle iç içe geçmiş varlıklardır. Onlar sadece birer efsane figürü değil, aynı zamanda atalarımızın dünyayı anlama ve onunla etkileşim kurma biçimlerinin somutlaşmış halidir.

İyeleri genel olarak iki ana kategoriye ayırabiliriz:

1. Ak İyeler (İyi Niyetli ve Koruyucu Ruhlar): “Ak” kelimesi, kültürümüzde saflığı, aydınlığı, iyiliği ve bereketi simgeler. Ak İyeler, insanlara yardım eden, onları koruyan, bereket ve refah getiren ruhlardır. Onlar, doğru davranışlarda bulunan, doğaya ve çevrelerine saygı gösteren insanları severler.

• Ev İyesi (Ak): Evleri ve aileleri korur, haneye bereket getirir, hane halkını kötü ruhlardan uzak tutar. Genellikle evin en yaşlı üyesi veya bir hayvan kılığında görünür.
• Su İyesi (Ak): Su kaynaklarını (nehirler, göller, pınarlar) korur, temiz su sağlar, kuraklığı önler. Ona saygı gösterenlere şifa ve bereket verir.
• Yer İyesi (Ak): Toprağı bereketlendirir, ekinlerin iyi yetişmesini sağlar, yer altı kaynaklarını korur. Depremlerden ve doğal felaketlerden sakınır.
• Ağaç İyesi (Ak): Tekil ağaçları veya korulukları korur, ormanların dengesini sağlar. Özellikle kutsal sayılan ağaçların ruhlarıdır.
• At İyesi (Ak): Atları korur, savaşta veya yolculukta atlara güç verir, binicisini tehlikeden sakınır. Türkler için atın kutsallığı düşünüldüğünde, bu iye çok önemlidir.

2. Kara İyeler (Kötü Niyetli ve Zararlı Ruhlar): Yukarıda da bahsettiğim gibi, “Kara” kelimesi kötülüğü, uğursuzluğu ve karanlığı temsil eder. Kara İyeler, insanlara zarar veren, hastalık getiren, uğursuzluk ve felaketlere yol açan ruhlardır. Onlar genellikle insanların doğaya karşı yaptığı saygısızlıklar, kuralları çiğnemeleri veya kişisel zaafları yüzünden ortaya çıkarlar.

• Ev İyesi (Kara): Saygısızlık edilen veya ihmal edilen evlerde ortaya çıkar. Huzursuzluk yaratır, eşyaları saklar, garip sesler çıkarır ve hane halkına korku salar. Hatta bazen evden gitmelerine neden olur.
• Su İyesi (Kara): Kendisine saygısızlık edilen veya kirletilen sularda ortaya çıkar. İnsanları suya çeker, boğmaya çalışır, balık avını engeller veya hastalıklı sulara neden olur.
• Yer İyesi (Kara): Kutsal sayılan toprağa zarar verildiğinde veya mezarlıklara saygısızlık edildiğinde ortaya çıkar. Uğursuzluk getirir, toprakla ilgili felaketlere (kuraklık, erozyon) yol açar.
• Orman İyesi (Kara) / Arçura: Özellikle Rusya Federasyonu’ndaki Türk halklarında görülen Arçura, ormanda kaybolmalara yol açan, insanları taklit eden, şaka yapmayı seven ama şakaları tehlikeli olabilen bir ruhtur. Ormanda kaybolanlara musallat olur, seslerini taklit ederek insanları yanlış yollara sürükler.
• Albastı: Erlik Han ile olan ilişkisinden bahsettiğimiz, doğurganlık ve annelikle ilgili en büyük tehlikelerden biri olan bu Kara İye, lohusa kadınları ve bebekleri hedef alır.

İyelerin Genel Özellikleri:

• Antropomorfik Değil, Doğaüstü: İyeler genellikle tam olarak bir insan formunda değildirler. Bazen hayvan kılığında, bazen sadece bir ses, bir gölge veya görünmez bir varlık olarak kendini gösterirler. Bu belirsizlik, onların korkutuculuğunu ve gizemini artırır.
• Yerel ve Bağlı: Her iye, belirli bir yere veya varlığa sıkı sıkıya bağlıdır. Bir ev iyesi sadece o evin iyeliğini yapar, başka bir eve geçmez (genellikle).
• İnsan Etkileşimine Açık: İnsanların davranışları, iyelerin Ak ya da Kara karakterini belirleyebilir. Saygı ve adaklar Ak iyeleri hoşnut ederken, saygısızlık ve ihmal Kara iyeleri ortaya çıkarır. Bu durum, atalarımızın doğayla uyum içinde yaşama felsefesini simgeler.
• Dönüşebilme Yeteneği: Bazı iyelerin hayvan veya insan kılığına girebildiğine inanılır. Bu dönüşebilme yeteneği, onların daha da gizemli ve tehlikeli olmalarına neden olur.

Bu iyeler, Türk ve Moğol halklarının binlerce yıl boyunca doğayı, yaşamı ve ölümü anlamlandırma çabalarının birer ürünleridir. Onlar sadece masal kahramanları değil, aynı zamanda kolektif belleğimizin derinliklerinde yer alan, bize kim olduğumuzu ve evrenle nasıl bir ilişki içinde olmamız gerektiğini hatırlatan kadim öğretmenlerdir.

İyelerin Metafizik Olarak Sembolize Edilmesi

Kara İyeler ve genel olarak iyeler, Türk ve Moğol mitolojisinde sadece korkutucu hikayeler veya basit doğaüstü varlıklar değildir. Benim kişisel görüşüme göre, onların çok daha derin bir anlamı var: atalarımızın dünyayı, evreni, insan psikolojisini ve sosyal düzeni anlamlandırma çabalarının birer metafizik sembolü olduklarını düşünüyorum. Onlar, bilimsel bilginin sınırlı olduğu çağlarda, açıklanması zor olaylara, duygulara ve sosyal normlara birer açıklama getiren, somut birer temsilci olmuşlardır.

Gelin, bu metafizik sembolizmin bazı katmanlarına birlikte bakalım:

1. Doğanın Gücü ve Tehlikelerinin Kişileşmesi:

• Doğanın Kontrol Edilemezliği: İyeler, insanın doğa karşısındaki çaresizliğini ve saygısını sembolize eder. Bir sel felaketi “Kara Su İyesi”nin gazabı, bir kuraklık “Kara Yer İyesi”nin küskünlüğü olarak yorumlanabilir. Bu, doğanın sadece güzel ve cömert olmadığını, aynı zamanda yıkıcı ve ölümcül de olabileceğini hatırlatan bir semboldür.
• Çevresel Bilinç: İyeler, aslında atalarımızın ilk çevre koruyucularıydı. Bir pınara kirli su dökmemenin veya bir ağacı sebepsiz yere kesmemenin getireceği kötü sonuçlar (iyenin gazabı), insanlara doğaya saygılı davranmaları gerektiğini öğretiyordu. Kara İyeler, doğaya karşı yapılan yanlışların bedelini ödeten ruhlar olarak, sürdürülebilir bir yaşam felsefesinin temellerini oluşturmuşlardır.

2. İnsan Psikolojisindeki Korku ve Anksiyetenin Dışa Vurumu:

• Bilinmeyene Duyulan Korku: İnsan, doğası gereği bilinmeyenden korkar. Gecenin karanlığı, ormanın derinlikleri, ıssız yerler; tüm bunlar Kara İyelerin ortaya çıktığı mekanlardır. Bu varlıklar, insanın karanlıktan, yalnızlıktan, kaybolmaktan ve kontrol dışı güçlerden duyduğu evrensel korkuların birer yansımasıdır.
• Suçluluk ve Vicdan Azabı: Belki de “Kara Ev İyesi”nin huzursuzluğu, o evde yaşanmış kötü bir olayın, bir haksızlığın veya bir vicdan azabının evin atmosferine sinerek hissedilmesiydi. İyeler, bazen insanların kendi içlerindeki karanlıkla yüzleşmelerini sağlayan birer ayna görevi görebilir.
• Hastalık ve Ölüm Korkusu: Albastı örneğinde olduğu gibi, açıklanamayan hastalıklar, özellikle çocuk ölümleri ve lohusalık depresyonları gibi travmatik olaylar, bir kötü ruhun işi olarak yorumlanmıştır. Bu, çaresizliğin ve belirsizliğin korkunç bir varlığa bürünerek somutlaşmasıdır.

3. Toplumsal Kurallar ve Ahlaki Değerlerin Muhafızları:

• Sosyal Kontrol Mekanizması: İyeler, aynı zamanda topluluk içindeki düzeni ve ahlaki değerleri koruyan birer araç görevi görmüşlerdir. Örneğin, bir “Kara Köy İyesi”nin gazabı, köyde yaşanan anlaşmazlıkların, adaletsizliklerin veya kötü niyetli davranışların bir sonucu olarak görülebilir. Bu, bireyleri ve toplulukları belirli normlara uymaya teşvik eden bir tür korku faktörüydü.
• Toprağa ve Atalara Bağlılık: Yer İyesi, sadece fiziksel toprağın değil, aynı zamanda ataların ruhlarının ve onların mirasının da sembolüdür. Toprağa saygısızlık etmek, atalara saygısızlık etmekle eşdeğer görülebilir. Kara Yer İyesi, bu kutsal bağın çiğnenmesinin sonuçlarını temsil eder.

4. Düşünsel ve Ruhsal Gelişimin Sembolleri:

• Dua ve Şamanik Pratikler: İyelerle olan etkileşim, şamanik ritüellerin, adakların ve duaların temelini oluşturur. Bu pratikler, sadece iyeleri yatıştırmakla kalmaz, aynı zamanda bireyin evrenle, doğayla ve kendi ruhuyla etkileşim kurmasını sağlar. Bir anlamda, iyeler, ruhsal yolculukların ve dönüşümlerin de birer parçasıdır.
• İyi ve Kötü Dualitesi: Mitoloji, genellikle yaşamın iyi ve kötü, aydınlık ve karanlık gibi zıt kutuplarını anlamaya çalışır. Ak İyeler ve Kara İyeler arasındaki karşıtlık, bu evrensel dualitenin bir yansımasıdır. İnsanlar, bu dualiteyi anlamaya çalışarak kendi içsel ve dışsal dünyalarıyla denge kurma çabasına girerler.

Benim için Kara İyeler, sadece ürkütücü hikayelerdeki figürler değil, aynı zamanda atalarımızın bize bıraktığı derin felsefi mirasın bir parçasıdır. Onlar, kendi içimizdeki karanlıkla yüzleşmemiz, doğaya saygı duymamız ve toplumsal değerlere sahip çıkmamız gerektiği konusunda bize sürekli fısıldayan kadim seslerdir.

Kötü İyeler ve Çeşitleri

Türk ve Moğol mitolojisindeki iyeler arasında, insanlara zarar verme potansiyeli taşıyan veya doğrudan kötücül nitelikte olan birçok farklı varlık bulunmaktadır. Bu varlıklar, genellikle belirli bir alana, duruma veya insan zafiyetine odaklanmışlardır. Aşağıdaki tabloda, bu kötü iyelerin bazı önemli örneklerini, onların alanlarını ve tipik davranışlarını derledim. Bu varlıklar, atalarımızın dünyayı nasıl gördüğünü, hangi tehlikelerden sakındığını ve bu tehlikeleri nasıl somutlaştırdığını anlamamıza yardımcı oluyor.

Bu varlıklar, atalarımızın hayatın her alanında hissedilen iyi ve kötü güç dengesini nasıl algıladığını gösteriyor. Onlar, sadece ürkütücü masallar değil, aynı zamanda kadim bir dünyanın tehlikeleri, korkuları ve hayranlık uyandıran gizemleridir.

Sonuç

Bugün sizlere Türk ve Moğol mitolojisinin derinliklerinden, gölgeli köşelerinden bir parça sunmaya çalıştım: Kara İye’leri. Benim için bu varlıklar, sadece eski zamanlardan kalma korkutucu hikayeler değil, aynı zamanda atalarımızın doğayla, kendi iç dünyalarıyla ve birbirleriyle olan ilişkilerini anlamlandırma biçimlerinin birer yansıması.

Gördüğünüz gibi, Kara İye sadece basit bir korku ögesi değil. O, Erlik Han gibi yüce bir kötülük tanrısının gölgesinde var olan, Albastı gibi somut dehşetler yaşatan, gündelik hayatımızdaki mekanların ve doğanın karanlık yüzlerini temsil eden, hatta insan psikolojisinin ve toplumsal düzenin metafizik sembolleri olabilen kompleks bir kavram. Onların ne zaman ve nerede ortaya çıktığına dair inançlar, aslında kadim atalarımızın hayata dair önemli derslerini, doğaya saygı ve uyum içinde yaşama felsefesini bize fısıldıyor.

Bu hikayeler, binlerce yıl öncesinden bugüne ulaşan birer uyarı, birer ders niteliğinde. Onlar bize, karanlığın sadece dışarıda değil, bazen kendi içimizde de barındığı; doğaya ve çevremize gösterdiğimiz saygının, aslında kendimize gösterdiğimiz saygı olduğu gerçeğini hatırlatıyor. Mitoloji, bana her zaman insan ruhunun ve kolektif bilincinin ne kadar zengin olduğunu göstermiştir. Kara İyeler de bu zenginliğin, belki de en karanlık ama en düşündürücü parçalarından biri.

Peki, siz bu kadim varlıklar hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizin çocukluğunuzda dinlediğiniz benzer korku hikayeleri var mıydı? Yorumlarda benimle paylaşın, mitolojinin bu gizemli dünyasını birlikte keşfetmeye devam edelim! Belki de o eski hikayelerin fısıltıları, hala etrafımızda bir yerlerde dolaşıyordur… Kim bilir?